تقريبآ می توان گفت که بيماريهای روانی را از نظر شدت وضعف به دو دسته سايکوز(روان پريشی) و نوروز (روان رنجوری) تقسيم می شوند.البته اين تقسيم بندی درDSM4 وجود ندارد.

روان پريشی(psychosis):اختلال روانی شديد که در آن تفکر و هيجان چنان مختل می شود که شخص به ميزان زيادی تماس خود را با واقعيت از دست می دهدوحتمآبايد تحت درمان دارويی باشند و حتی بستری شوند.در اين بيماريها واقعيت سنجی,کارکردهای روانی و عملکردهای اجتماعی,حرفه ای وخانوادگی فرد به شدت آسيب می بيند.از لحاظ بالينی نيز بيماری سايکوتيک است که توهم,هذيان وفقدان بينش داشته باشد. مثل: اسکيزوفرنيا

روان رنجوری(neurosis):بيماری که روانپريش نباشد روان رنجور است . نوروتيک اختلال روانی است که فرد مبتلا به آن از حل وفصل اضطرابها و تعارضهای خود ناتوان است و دچار برخی نشانه های بيمار گونه می شود.طبق نظريه ی روانکاوی,روان رنجوری ناشی از بکار گرفتن مکانيسمهای دفاعی به منظور بر کنار ماندن از اضطرابی است که خود در تعارضهای ناهشيار ريشه دارد.مثل:وسواس فکری و عملی

منبع: وبلاگ روان شناسی بالینی - احسان کهریزی